Δημήτρης Νεμέτης: Η υπ’ αριθ. 151/2025 Α.Π. – Η πραγματικότητα για τις αναβολές με ιατρικά πιστοποιητικά – Μια άλλη ματιά

Το θέμα γνωστό: Επιτάχυνση απονομής δικαιοσύνης. Ποιο είναι ένα από τα εμπόδια; Οι αναβολές δικών. Σχετικό το άρθρο 349 ΚΠοινΔ. Και εδώ στην εξίσωση μπαίνει το ιατρικό σύστημα σε όλες τις μορφές του.

Αφορμή του άρθρου; 

Η απόφαση 151/2025 ΑΠ, η οποία έκρινε  ότι «ορθώς απερρίφθη αίτημα για αναβολή υπόθεσης για λόγους υγείας διότι κρίθηκε: «Για τον λόγο αυτό θεσπίστηκε ότι για την απόδειξη σοβαρού λόγου υγείας το σχετικό πιστοποιητικό προέρχεται από δημόσιο φορέα (ιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας, δηλ. κέντρων υγείας κ.λπ.) ή πρόκειται για πιστοποιητικό νοσηλείας από νοσηλευτικό ίδρυμα (δημόσιο ή ιδιωτικό θεραπευτήριο) και δεν αρκεί πλέον η γνωμάτευση ιδιώτη ιατρού».

Με την επιπλέον παρατήρηση ότι «πλην όμως από την επισκόπηση της εν λόγω γνωμάτευσης δεν προκύπτει ότι ο ανωτέρω γιατρός είναι ιατρός πρωτοβάθμιας φροντίδας, με αποτέλεσμα να μην αποδεικνύεται ο περιεχόμενος σε αυτήν (γνωμάτευση) σοβαρός λόγος υγείας, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 349 παρ.1 ΚΠΔ, το οποίο για την απόδειξη του σοβαρού λόγου υγείας απαιτεί αποκλειστικά ιατρική πιστοποίηση νοσηλευτικού ιδρύματος ή ιατρού πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί το σχετικά υποβληθέν αίτημα περί αναβολής της κρινόμενης υπόθεσης».

Έτσι ήρθε στο προσκήνιο ένα πολύπαθο ζήτημα το οποίο κάποτε πρέπει να ιδωθεί και να ειπωθεί, κατά την κοινή έκφραση, «έξω από τα δόντια».

Εν προκειμένω οι παράμετροι: τι λέει ο νόμος, ποια είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε και ως δικηγόροι και ως δικαστές  και κυρίως ως ασθενείς συνάνθρωποι και τι προκύπτει από όλο αυτό σε σχέση με τους  γιατρούς μας.

Εκ προοιμίου θα τονίσω ότι στο κείμενο της αιτιολογίας της ως άνω απόφασης του Αρείου Πάγου εμπεριέχεται αντίφαση και θα μου επιτραπεί η έκφραση παράβλεψη του άρθρου 11 του Ν 4486/2017. Το οποίo η απόφαση δεν μπήκε καν στον κόπο να αποκλείσει, αλλά εκεί έγκειται ένα μεγάλο θέμα σε σχέση με την ratio θέσπισης υπ. Ν 4947/2022. 

Και τι έγινε ξαφνικά; Για ένα θέμα λυμένο όταν ενομοθετείτο το 2022, ήρθε η δημοσίευση αυτής της απόφασης -που είχε εκδοθεί από τον Ιανουάριο 2025 αλλά τώρα έλαβε ευρεία δημοσιότητα- τάραξε τα νερά και φθάσαμε σε μια αναταραχή των ακροατήριων και βάσει αυτής να μη δίδουν αναβολές τα κατώτερα δικαστήρια κατ’ επίκλησή της ακόμη και με ιατρικές γνωματεύσεις  ιατρών πιστοποιημένων στον ΕΟΠΠΥ. Μέγα σφάλμα. Σύγχυση εννοιών εν προκειμένω (ιδιώτης, και παρέχων πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας  ιατρός).

Για να δούμε λοιπόν πού έγκειται το λάθος;

Σε μια απλή διάκριση. Τι είναι ιδιώτης, τι είναι προσωπικός, τι είναι συμβεβλημένος ιατρός με ΕΟΠΠΥ και ποιοι από αυτούς είναι μέλη του κλειστού club ιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας. Μα το λέει ο Νόμος περί πρωτοβάθμιας Φροντίδας υγείας άρθρο 11 Ν 4486/2017. Και ο προσωπικός και ο συμβεβλημένος με τον ΕΟΠΠΥ = 90 % των ιατρών μας. Για τον ιδιώτη-ιδιώτη θα κάνω μνεία κατωτέρω. 

Με αφορμή την απόφαση αυτή έψαξα και πάλι όλη την νομοθεσία περί αυτού και γενικά για το θέμα αυτό.

Ποιο το προϊσχύσαν άρθρο 349 ΚΠοινΔ;

1. Το δικαστήριο μπορεί, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξει την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας. Το σημαντικό αίτιο μπορεί να προβληθεί από οποιονδήποτε ακόμη και όταν αφορά το πρόσωπο του διορισμένου  «κατ`άρθρο 340 παρ. 3» πληρεξουσίου δικηγόρου. Ο σοβαρός λόγος υγείας αποδεικνύεται με ιατρική πιστοποίηση.

Τι άλλαξε με τον  Ν 4947/2022. 

1. Το δικαστήριο μπορεί, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξει την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας. Το σημαντικό αίτιο μπορεί να προβληθεί από οποιονδήποτε ακόμη και όταν αφορά το πρόσωπο του διορισμένου πληρεξουσίου δικηγόρου σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 340. Ο σοβαρός λόγος υγείας αποδεικνύεται αποκλειστικά με ιατρική πιστοποίηση νοσηλευτικού ιδρύματος ή ιατρού πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, η ακρίβεια της οποίας ελέγχεται με οποιονδήποτε τρόπο κατά την κρίση του δικαστηρίου.

Πολλή συζήτηση είχε γίνει τότε εάν έπρεπε να υπάρχει πιστοποίηση από δημόσιο νοσοκομείο και μόνον. Οι μεν τότε επέμεναν ΜΟΝΟΝ στο Δημόσιο (ανεφάρμοστο και δεν χρειάζεται να είσαι πυρηνικός φυσικός για να κατανοήσεις το γιατί είναι ανεφάρμοστο), οι δε να συμπεριληφθούν όλοι οι γιατροί. 

Τελικά μετά από διαβουλεύσεις επικράτησε αυτή η διατύπωση -ας την πούμε μέση λύση- και περιέλαβε και τους ιατρούς του ΕΟΠΠΥ φυσικά.

Και γιατί αυτό; Διότι, όπως είπε ο τότε κ. Υπουργός Δικαιοσύνης, να υπάρχει ένα μίνιμουμ ελέγχου της πιστοποίησης από δημόσιο φορέα.

ΛΟΓΙΚΟ και αποδεκτό και εφαρμόσιμο. Γιατί όταν χάνεται το common sense, όπως λένε και οι Άγγλοι, χάνεται όλο το υπόλοιπο. Από το 2022 λοιπόν εφαρμόζεται έτσι αυτή η διάταξη; ΝΑΙ.

Τι  άλλαξε με την απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου; ΤΙΠΟΤΕ. Και όμως δημιουργούνται πλείστα όσα προβλήματα και αναστάτωση πλέον σε κάποια δικαστήρια, ευτυχώς όχι σε όλα, παρερμηνεύοντας την απόφαση αυτή. 

Με τη γνωστή λογομαχία από έδρας:

• ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ από Δημόσιο, είναι από ιδιώτη…
•  Μα και ο ιδιώτης μπορεί να βεβαιώσει, να λένε οι φέροντες τα πιστοποιητικά.
•  Όχι κύριε Συνήγορε, εδώ λέει από δημόσιο ή κέντρο υγείας.
• Μα λέει και από γιατρό πρωτοβάθμιας φροντίδας
• Απορρίπτει κύριε Συνήγορε, το λέει και η 151/2025 του Αρείου Πάγου.

Ποιο είναι το αδύνατο σημείο της απόφασης αυτής; 

Δείτε τη διατύπωση ακριβώς όταν «κτίζει» την αιτιολογία απόρριψης. 

« Για τον λόγο αυτό θεσπίστηκε ότι για την απόδειξη σοβαρού λόγου υγείας το σχετικό πιστοποιητικό προέρχεται από δημόσιο φορέα (ιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας, δηλ. κέντρων υγείας κ.λπ.) ή πρόκειται για πιστοποιητικό νοσηλείας από νοσηλευτικό ίδρυμα (δημόσιο ή ιδιωτικό θεραπευτήριο) και δεν αρκεί πλέον η γνωμάτευση ιδιώτη ιατρού».

Εδώ λοιπόν είναι «όλο το ζουμί». Στο εντός παρένθεσης η απόφαση λοιπόν παραλείπει ή αλλέως πώς «εξαφανίζει» από το τοπίο το άρθρο 11 Ν. 4486/2017 του σχετικού νόμου που αφορά την πρωτοβάθμια φροντίδα. 

ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ  ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…. Κ.ΛΠ .

ΜΑ ΤΟ Κ.ΛΠ. ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ.

Πάμε στο άρθρο 11 του Ν. 4947/2022

«1. Ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. μπορεί να συμβάλλεται με ιατρούς, που κατέχουν τίτλο αναγνωρισμένης ειδικότητας και είναι εγγεγραμμένοι στους οικείους ιατρικούς συλλόγους, συνάπτει δε συμβάσεις με τους περισσότερους, κατά το δυνατόν, ιατρούς προς τον σκοπό διασφάλισης του δικαιώματος ελεύθερης επιλογής ιατρού από τους ασφαλισμένους. Καθήκοντα προσωπικού ιατρού δύνανται να ασκούν ιδιώτες ιατροί του προηγούμενου εδαφίου που κατέχουν τους σχετικούς τίτλους ειδικοτήτων.».

……..

«3. ΟΙ ΣΥΜΒΕΒΛΗΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ Ε.Ο.Π.Υ.Υ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΙΑΤΡΟΙ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΥΓΕΙΑΣ (Π.Φ.Υ.) ΣΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥΣ Ή ΚΑΙ ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ. Οι προσωπικοί ιατροί συνάπτουν σύμβαση με τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ., σύμφωνα με την οποία καλύπτουν τον εγγεγραμμένο ενήλικο πληθυσμό, έχουν ελάχιστο ωράριο απασχόλησης ανά ημέρα και ανά εβδομάδα, καθορίζεται το καθεστώς αναπλήρωσής τους όταν βρίσκονται σε άδεια, δύνανται να λαμβάνουν πρόσθετες χρηματικές παροχές και μπορούν να συμμετέχουν στην κάλυψη της εφημεριακής λειτουργίας των Μονάδων Π.Φ.Υ. της Υγειονομικής τους Περιφέρειας.».

*** Η παρ.3 αντικαταστάθηκε ως άνω με το άρθρο 40 παρ.3 Ν. 4931/2022, ΦΕΚ Α 94/13.5.2022.

 «4. Για τους ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων συνάπτεται συλλογική σύμβαση μεταξύ του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου (Π.Ι.Σ.). Σε περίπτωση διαπιστωμένης από το Δ.Σ. του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. αδυναμίας σύναψης σύμβασης με τον Π.Ι.Σ. ή έως την ολοκλήρωση των σχετικών διαπραγματεύσεων και την υπογραφή της ως άνω συλλογικής σύμβασης, ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. δύναται να συνάπτει ατομικές συμβάσεις. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας η δυνατότητα σύναψης συλλογικών συμβάσεων μεταξύ του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και του Π.Ι.Σ. δύναται να επεκταθεί και στους προσωπικούς ιατρούς.».

Είναι λοιπόν ο συμβεβλημένος  με τον ΕΟΠΠΥ ιατρός πρωτοβάθμιας φροντίδας που απαιτεί ο νόμος; Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται. 

Για να μη αδικούμε λοιπόν την απόφαση του Αρείου Πάγου και αυτή τον εαυτό της, πρέπει να βγει στη δημοσιότητα η εν λόγω γνωμάτευση περί ης η απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου  του Ηρωικού Μεσολογγίου και να δούμε εάν επρόκειτο περί ιατρού συμβεβλημένου ή μη με τον ΕΟΠΠΥ.

Εάν λοιπόν ήτο συμβεβλημένος με τον ΕΟΠΠΥ υπάρχει εκ θεμελίων σφάλμα της απόφασης (που λογικό είναι να μην είναι). Αν είναι απλώς ιδιώτης, τότε να διευκρινιστεί αυτό και να μη δημιουργούνται θέματα από το πουθενά κατά την εφαρμογή σαφών διατάξεων νόμων.

Έχουμε που έχουμε τις ασαφείς, μην κάνουμε ασαφείς και τις σαφείς.

Αφού λοιπόν λύθηκε αυτό να πάμε και στον ΙΔΙΩΤΗ γιατρό.

Εδώ λοιπόν υπάρχει μεγάλη υποκρισία και στρουθοκαμηλισμός και εδώ κολλάει να τα πούμε «έξω από τα δόντια».

Για μένα προσωπικά όλα αυτά είναι, ας μου επιτραπεί η έκφραση, «προφάσεις εν αμαρτίαις» για ένα απλό θέμαπαραβαίνουμε ανοικτάς θύρας. 

Ποια η διάφορά του ιδιώτη από τον ιδιώτη συμβεβλημένο με ΕΟΠΠΥ γιατρό;

Καμία, τα ίδια πτυχία έχουν. Ο μεν ένας ας το πούμε και ότι δεν έχει ανάγκη χρημάτων και δεν τον ενδιαφέρει σύμβαση με τον ΕΟΠΠΥ.

Η δική του λοιπόν πιστοποίηση είναι a priori ψευδής; Για όνομα του θεού, στον ίδιο «θεό» της ιατρικής Ιπποκράτη δώσανε όρκο. 

Συμβουλεύτηκα έναν ιατρό πριν γράψω αυτά που θα παραθέσω και αυτός κόπτεται ότι και ο ιδιώτης ιατρός είναι πρωτοβάθμιας φροντίδας.

Μα τι είναι τελικά αυτό το πρωτοβάθμιας; 

Να παρέχονται υπηρεσίες υγείας στον πληθυσμό τον νοσούντα. 

Ε, όσα δεν μπορεί να καταφέρει το κράτος δωρεάν, τα παρέχουν και οι ιδιώτες ιατροί. Κάπως έτσι ας το πούμε σχηματικά. Πρωτοβάθμια φροντίδα.  

Και γιατί να μην είναι παρέχων πρωτοβάθμιας φροντίδας π.χ. ο ορθοπεδικός ιατρός που δεν είναι συμβεβλημένος ιατρός με τον ΕΟΠΠΥ και στον οποίο θα με πάνε «κουβαλητό»  στο ιατρείο του με διάστρεμμα για να με φροντίσει, αντί να πάω σε δημόσιο νοσοκομείο; Είναι «ψευδώς βεβαιών» όταν εκδώσει τη σχετική ιατρική γνωμάτευση; 

Και δείτε ποιον νόμο μού έδειξε (που δεν τον ήξερα) και τι λέει.

Άρθρο 5 Ν 3418/2005

Ιατρικά πιστοποιητικά και ιατρικές γνωματεύσεις

1. Τα ιατρικά πιστοποιητικά και οι ιατρικές γνωματεύσεις, καθώς και οι ιατρικές συνταγές που εκδίδονται κατά τους νόμιμους τύπους, ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΝΟΜΙΚΗ ΙΣΧΥ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΝΟΜΙΜΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝ ΕΚΔΙΔΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΑΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΣΕ Ν.Π.Δ.Δ. Η Ν.Π.Ι.Δ. Η ΙΔΙΩΤΕΣ ΙΑΤΡΟΥΣ. Σε κάθε περίπτωση, τα εκδιδόμενα πιστοποιητικά και οι εκδιδόμενες γνωματεύσεις αφορούν αποκλειστικά στο γνωστικό αντικείμενο της ειδικότητας κάθε ιατρού. (Τυχόν ειδικότερες ρυθμίσεις εξακολουθούν να ισχύουν).

*** Το τελευταίο εδάφιο της παρ. 1 διαγράφηκε με την παρ. 2 άρθρ. 6 Ν.3627/2007,   ΦΕΚ Α 292/24.12.2007.

2. Ο ιατρός οφείλει, όταν συντάσσει πάσης φύσεως ιατρικά πιστοποιητικά ή γνωματεύσεις, να αναφέρει το σκοπό για τον οποίο προορίζονται, καθώς και το όνομα του λήπτη του πιστοποιητικού.

«3. Τα ιατρικά πιστοποιητικά, οι ιατρικές γνωματεύσεις και οι ιατρικές συνταγές εκδίδονται μετά από προηγούμενη γραπτή ή προφορική αίτηση του προσώπου στο οποίο αφορούν ή, κατ` εξαίρεση, τρίτου προσώπου που έχει έννομο συμφέρον και το αποδεικνύει, καθώς και όταν αυτό ρητά προβλέπεται στον νόμο. Ειδικά τα ιατρικά πιστοποιητικά που αφορούν στην παρούσα κατάσταση του ασθενούς προϋποθέτουν την προηγούμενη εξέταση του ασθενούς. Οι ιατρικές γνωματεύσεις και οι ιατρικές συνταγές εκδίδονται μετά από εξέταση του ασθενούς, η οποία δύναται να πραγματοποιείται είτε δια ζώσης είτε εξ αποστάσεως μέσω συστήματος τηλεϊατρικής, με τη χρήση ψηφιακών εφαρμογών. Η έκδοση αναληθών ιατρικών πιστοποιητικών συνιστά πειθαρχικό και ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις. Ιδιώτες ιατροί που εκδίδουν ιατρικά πιστοποιητικά ή μετέχουν σε επιτροπές που τα εκδίδουν, θεωρούνται υπάλληλοι κατά την έννοια που έχει ο όρος στον Ποινικό Κώδικα. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας καθορίζονται και οι προϋποθέσεις και η διαδικασία εφαρμογής του συστήματος τηλεϊατρικής για την εξέταση και τη συνταγογράφηση του τρίτου εδαφίου.»

***Το πρώτο εδάφιο της παρ. 3 τροποποιήθηκε, τα νέα εδάφια αυτής τρίτο και έκτο προστέθηκαν        και η παρ. 3 διαμορφώθηκε ως άνω με το άρθρο 66 παρ.2 Ν. 5129/2024,  ΦΕΚ Α 124/01.08.2024.

4. Τα πάσης φύσεως ιατρικά πιστοποιητικά ή ιατρικές γνωματεύσεις παραδίδονται σε αυτόν που παραδεκτά το ζήτησε ή σε τρίτο πρόσωπο, που έχει εξουσιοδοτηθεί ειδικά από τον αιτούντα.

Άρθρο 338 

Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας

Οποιαδήποτε απόφαση αντίθετη με τις διατάξεις του ν. 3418/2005 (Α`287) είναι άκυρη. Αν στη λήψη των αποφάσεων αυτών έχουν συμμετάσχει ιατροί, υπέχουν πειθαρχικές ευθύνες.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ. Και αυτός νόμος του κράτους . Τι αποδεικνύει η «σύγχρονη εφαρμογή των δύο νόμων; Ότι και η γνωμάτευση  του ιδιώτη πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τα δικαστήρια κατ’ άρθρο 349 ΚΠοινΔ. 

Αλλιώς καταργήστε τον νόμο Ν 3418/2005.

Με την πρόσθετη παρατήρηση ότι αυτός ο ιατρός θεωρείται υπάλληλος κατά τας διατάξεις του ποινικού κώδικα  αν λέει και αυτό κάτι στην όλη συλλογιστική. 

Λάβετε υπόψη και την εξής παράμετρο που μου εξήγησε και πάλι ο ΙΔΙΩΤΗΣ γιατρός (ο μη συμβεβλημένος με τον ΕΟΠΠΥ) .Ότι για να γράψει οποιαδήποτε συνταγή ή εξέταση κ.λπ. έχει κωδικούς από τον ΕΟΠΠΥ και μπαίνει στη σελίδα του για να μπορεί να τις γράψει (κατά τη γνωστή ερώτηση εάν έχουμε άυλη συνταγογράφηση) . Αυτά όλα έχουν barcode για την αυθεντική πιστοποίησή τους.

Άρα ο συμβεβλημένος με ΕΟΠΠΥ είναι αυτός που δεν μπορεί να στηρίξει με δικές του δυνάμεις στην αρχή τουλάχιστον π.χ. ένα ιατρείο και συμβάλλεται με ΕΟΠΠΥ.

Η ειδοποιός διαφορά εν προκειμένω που τους κάνει ίσους και τους ιδιώτες είναι ότι και αυτοί και οι άλλοι είναι ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΠΠΥ.

Η επί πλέον σύμβαση με τον ΕΟΠΠΥ δεν αφορά στην τελική τόσο πολύ το άρθρο 349 ΚΠοινΔ ως ευχερώς συμπεραίνει κανείς.

Δεν είναι ψιλά γράμματα αυτά αλλά η καρδιά η ουσία του όλου ζητήματος.       

Και θα κλείσω με ένα λαϊκίστικο παράδειγμα: Την ίδια μέρα στη Θεσσαλονίκη έχει ίωση και σοβαρή ένας Δικαστής, ένας δικηγόρος και ένας ιδιωτικός υπάλληλος που έχει και δικαστήριο να πάει κατηγορούμενος. Πού θα πάει ο καθένας να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του;  

Δηλαδή πρέπει ο υπάλληλος να πάει σε δημόσιο νοσοκομείο ή κέντρο υγείας ενώ τουρτουρίζει από ρίγος και τον πυρετό .. για να κολλήσει και άλλους τόσους εκεί ή να επιδεινωθεί η υγεία του έτι περαιτέρω; Εγώ ευτυχώς έχω βρει έναν παθολόγο που έρχεται και κατ’ οικον  και βρήκα τη σωτηρία μου (άρθρο 11 του Ν. 4947/2022).

Ή όταν πάθεις «λουμπάγκο» και δεν μπορείς καν να κινηθείς μέσα στο σπίτι σου, να πας σε δημόσιο νοσοκομείο η κέντρο υγείας, να μείνεις στο δρόμο ή έξω από τα εξωτερικά ιατρεία. 

Κατά τα άλλα θα απορριφθεί από το δικαστήριο  η γνωμάτευση του ορθοπεδικού που θα έρθει να σε εξετάσει. Δηλαδή ο δικαστής που θα εξεταστεί -και πολύ ανθρώπινο αυτό- για ίδιο θέμα υγείας από ιατρό στο σπίτι του δεν έχει ισχύ εκείνη η βεβαίωση – γνωμάτευση, αν θέλει π.χ. να λάβει αναρρωτική άδεια; 

Γι’ αυτό λέω ας μην αναλωνόμαστε σε απλά πράγματα.

Ή πιστεύεις στους γιατρούς ή όχι. Παντού σε κάθε τάξη θα υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί σαν τα παλιά καλά γουέστερν, αλλά όχι  γενικεύσεις, όχι στοχοποιήσεις και διακρίσεις που κανείς νόμος δεν θέλει, ούτε εγχώριος ή κοινοτικός.

 Ο ΕΟΠΠΥ ιατρός σωστός σε όλα και ο ιδιώτης εκ προοιμίου ψευδώς βεβαιών; Πιο ρατσιστική αντιμετώπιση από αυτή έχει; 

Δείτε παρακαλώ και αυτά τα κοινοτικά νομοθετήματα:

ΧΑΡΤΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΕ – ΑΡΘΡΟ 21 ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Σύμφωνα με το Άρθρο 21 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαγορεύεται οποιαδήποτε διάκριση με βάση, πέρα από αναλυτικά καθορισμένα (π.χ. φυλή, θρησκεία κ.λπ.), μεταξύ άλλων και στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών / πρόσβασης στην δικαιοσύνη / ίση μεταχείριση από τις δημόσιες αρχές. 

Ο∆ΗΓΙΑ 2005/36/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 7ης Σεπτεμβρίου 2005 σχετικά µε την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων

ΑΡΘΡΟ 21 :   Αρχή της αυτόµατης αναγνώρισης 1. Κάθε κράτος µέλος αναγνωρίζει τους τίτλους εκπαίδευσης ως ιατρού, που επιτρέπουν την ανάληψη επαγγελµατικών δραστηριοτήτων ιατρού βασικής εκπαίδευσης και ειδικευµένου ιατρού, ως νοσοκόµου υπεύθυνου για γενική περίθαλψη, ως οδοντιάτρου, ως ειδικευµένου οδοντιάτρου, ως κτηνιάτρου, ως φαρµακοποιού και ως αρχιτέκτονα, οι οποίοι εµφαίνονται στο παράρτηµα V υπό τα σηµεία, αντιστοίχως, 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 και 5.7.1, εφόσον πληρούν τους ελάχιστους όρους εκπαίδευσης για τους οποίους γίνεται αντιστοίχως λόγος στα άρθρα 24, 25, 31, 34, 35, 38, 44 και 46, παρέχοντάς τους την ίδια ισχύ, όσον αφορά την ανάληψη και την άσκηση των επαγγελµατικών δραστηριοτήτων στην επικράτειά του, µε τους τίτλους εκπαίδευσης που χορηγεί το ίδιο.

ΟΔΗΓΙΑ 2011/24/ΕΕ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 9ης Μαρτίου 2011 περί εφαρμογής των δικαιωμάτων των ασθενών στο πλαίσιο της διασυνοριακής υγειονομικής περίθαλψης «καθιστά υποχρεωτική την αναγνώριση ιατρικών συνταγών από άλλο κράτος-μέλος».

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ;

Καλό είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, να επανέλθουμε στην προϊσχύσασα διατύπωση. Και δίκαιο και ηθικό το θεωρώ. 

Οι άλλες αντιβαίνουν σε πολλά νομοθετήματα ως παρατέθηκαν.  

1. Το δικαστήριο μπορεί, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξει την αναβολή της δίκης για λόγους ανώτερης βίας, με αίτημα δε κάποιου από τους διαδίκους, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας. Το σημαντικό αίτιο μπορεί να προβληθεί από οποιονδήποτε ακόμη και όταν αφορά το πρόσωπο του διορισμένου  «κατ`άρθρο 340 παρ. 3» πληρεξουσίου δικηγόρου. Ο σοβαρός λόγος υγείας αποδεικνύεται με ιατρική πιστοποίηση.

 Σκέτο σαν τον σκέτο ελληνικό καφέ χωρίς ζάχαρη. 

Και το βασικότερο, να έχουμε όλοι την υγεία μας . Όπως λέει και ένα κοινώς κυκλοφορούν, «μακριά από γιατρούς και δικηγόρους».

* Δημήτρης Α. Νεμέτης, Δικηγόρος Θεσσαλονίκης

Ακολουθήστε το dikastiko.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο dikastiko.gr