Γιώργος Γκεσούλης: Λίγες σκέψεις για την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου επί του Ν. 3869/2010 και τη σημασία της

Στις 5.2.2026, μετά από ένα χρόνο από την εκδίκαση (που έλαβε χώρα στις 27.2.2025) ενώπιον της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου αίτησης του άρθρου 20Α του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (πιλοτική διαδικασία),  λήφθηκε –κατά μη διαψευσμένες πληροφορίες της και δημόσιας τηλεόρασης-  η απόφαση για την ερμηνεία του άρθρου 9 παρ. 2 του νόμου 3869/2010, όπως αυτό εφαρμόστηκε από τα Ειρηνοδικεία ανά την Επικράτεια και αναμένεται η δημοσίευση του κειμένου της, οπότε και θα ολοκληρωθεί η έκδοσή της. 

Η απόφαση λήφθηκε σε πιλοτική δίκη, η οποία διεξήχθη βάσει δύο ερωτημάτων, όπως αυτά διατυπώθηκαν από την Τριμελή Επιτροπή του Αρείου Πάγου, με πρόεδρο την κυρία Ιωάννα Κλάπα-Χριστοδουλέα, τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου (Πράξη 2/2024) ως προς το αν υφίσταται «νέο δυσχερές ερμηνευτικό νομικό ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος που έχει συνέπειες για ευρύτερο κύκλο προσώπων» σχετικά με ερμηνεία της «υπ’ αριθμ. 16/2012 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων, όπως αυτή μεταρρυθμίσθηκε με τις υπ’ αριθμ. 1072/2012 και 244/2019 αποφάσεις του ιδίου δικαστηρίου …. με μηνιαίες δόσεις επί διάστημα 300 μηνών ύψους 481,66€ το μήνα … εντόκως, χωρίς ανατοκισμό»,  ώστε να κριθεί αν «το επιτόκιο που θεσπίζεται στο άρθρο 9 παρ. 2 του ν.3869/2010 πρέπει να υπολογίζεται από την έναρξη της ρυθμίσεως, στο σύνολο του οριζομένου κεφαλαίου οφειλής του δανειολήπτη και να υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις αποσβέσεως της συνολικής οφειλής εκ κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρυθμίσεως ή το επιτόκιο αυτό θα υπολογίζεται αυτοτελώς δι’ εκάστη των μηνιαίων δόσεων κατά τον μήνα της εξοφλήσεώς της. Στην τελευταία δε αυτή περίπτωση, θα πρέπει ωσαύτως να διευκρινισθεί αν το επιτόκιο αυτό θα υπολογίζεται για όλο τον χρόνο τον διαδραμόντα από της ενάρξεως της ρυθμίσεως έως εξοφλήσεως κάθε δόσης ή μόνο για τον μήνα καταβολής κάθε δόσης”.

Η Πράξη 2/2024 είχε εκδοθεί στις 18.11.2024 και η υπόθεση εισήχθη προς συζήτηση στις 20.12.2024, ημέρα Παρασκευή, με κλήση της ίδιας της Προέδρου του Αρείου Πάγου με ημερομηνία 20.12.2024 και δικάσιμο ημέρα την 27η Φεβρουαρίου 2025. Επειδή η προθεσμία για την άσκηση παρέμβασης στον Άρειο Πάγο ήταν 60 ημέρες, σύμφωνα με το άρθρο 568 ΚΠολΔ, με τελευταία ημέρα για την άσκησή της  την 27η Δεκεμβρίου, όσοι, επομένως, επιθυμούσαν να παρέμβουν στην πιλοτική δίκη είχαν στη διάθεσή τους 3 ημέρες για να το πράξουν.  Ασκήθηκε πρώτη η παρέμβαση του οφειλέτη Χ.Τ., υπέρ της αιτούσας,  με αριθμό 76/2024 και στη συνέχεια και άλλες παρεμβάσεις, τόσο υπέρ όσο και κατά αυτής, καθώς για να είναι νόμιμη η διαδικασία η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου έθεσε συντομότερη προθεσμία παρεμβάσεων. 

Κατά την ακροαματική διαδικασία και δια των δικογράφων των διαδίκων (παρεμβάσεων και προτάσεων) υποστηρίχθηκε από την αιτούσα στο Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων (την οποία εκπροσώπησε η δικηγόρος Ιωαννίνων Όλγα Τσουμάνη, ενώ στην Τριμελή Επιτροπή ο συνεργάτης της δικηγόρος Ιωάννης Κυριαζής) και τους παρεμβάντες υπέρ της (ένα φυσικό πρόσωπο – δανειολήπτης με εκκρεμή δίκη στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, τον οποίο εκπροσώπησε ο γράφων με την πολύτιμη συνδρομή της δικηγόρου Τριανταφυλλιάς Καρανάτσιου, δικηγορικοί σύλλογοι και ενώσεις εργαζομένων και καταναλωτών, με αυτή τη σειρά και διάφορους νομικούς παραστάτες) α) ότι υφίσταται ανάγκη ερμηνείας και β) ότι κατά τη ρύθμιση του Νόμου 3869/2010 δεν υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις επί κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης αλλά αυτοτελώς για τον κάθε μήνα καταβολής. 

Αντίθετα υποστηρίχθηκε από την καθής η αίτηση στο Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων και τους παρεμβάντες υπέρ της (οι συστημικές τράπεζες της Ελλάδας και τα funds – servicers, με μικτή σειρά) η αντίθετη απάντηση σε όλα.

Τα βασικά επιχειρήματα – εντελώς περιληπτικά – ήταν

(πλευρά των οφειλετών):

– ο διχασμός των εκατοντάδων αποφάσεων των Ειρηνοδικείων ως προς την ερμηνεία των προηγούμενων αποφάσεών τους περί υπαγωγής στο καθεστώς του ν. 3869/2010 αποδεικνύει την ύπαρξη δυσεπίλυτου προβλήματος που αφορά μεγάλο αριθμό προσώπων με ανάγκη ερμηνείας

– το άρθρο 9 του ν. 3869/2010 ορίζει με σαφήνεια ότι οι οφειλές ρυθμίζονται δικαστικώς, και όχι με νέα σύμβαση, δηλαδή ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ ΣΕ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, 

– στα διατακτικά των δικαστικών αποφάσεων των Ειρηνοδικείων ορίζεται, με αντιγραφή της διάταξης του αρ. 9, ότι η δικαστικά καθορισμένη νέα οφειλή προσδιορίζεται με μηνιαίες δόσεις, οι οποίες είναι ΕΝΤΟΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΤΟΚΙΣΜΟ, συνεπώς δεν υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις επί κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης αλλά αυτοτελώς επί του κεφαλαίου και μόνο, ΚΑΘΩΣ ΑΥΤΟ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ,

– η αντίθετη ερμηνεία παραβιάζει το δεδικασμένο των πολυάριθμων δικαστικών αποφάσεων, την πρακτική των απαιτήσεων που ακολουθήθηκε έως την έλευση των «funds», το σύστημα της ρύθμισης και το γράμμα και το πνεύμα του Νόμου 3869/2010, που είναι να καθορίζεται ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΕΞΟΦΛΗΣΗΣ, 

– η αντίθετη ερμηνεία οδηγεί σε παράλογα αποτελέσματα, καθώς η δικαστικά καθορισμένη οφειλή διογκώνεται υπέρμετρα μέσα από την αναδρομική «ερμηνεία» δικαστικών αποφάσεων ρυθμίσεων οφειλών ως δήθεν «νέων τοκοχρεωλυτικών δανείων» με ημερομηνία «σύναψης» την έναρξη της ρυθμισμένης οφειλής, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε ύψος οφειλών μεγαλύτερο ακόμη και από την αρχική οφειλή, πριν την υπαγωγή στη δικαστική ρύθμιση, 

– αποτέλεσμα της αντίθετης ερμηνείας είναι η – στην πράξη – κατάργηση του Νόμου 3869/10, η βέβαιη έκπτωση των νοικοκυριών από τη ρύθμιση και η απώλεια εσόδων για τις τράπεζες και τα funds, που δεν θα μπορούσαν να εισπράξουν τις ρυθμισμένες οφειλές.

… και  (πλευρά των δανειστών):

– δεν υφίσταται δυσεπίλυτο πρόβλημα ερμηνείας που να αφορά μεγάλο αριθμό προσώπων με ανάγκη επίλυσης σε πιλοτική δίκη, καθώς τόσο η διάταξη όσο και τα διατακτικά ήταν σαφή,

– το άρθρο 9 του ν. 3869/2010 ορίζει ότι οι οφειλές ρυθμίζονται με τον τρόπο που ισχύει στις κοινές δανειακές συμβάσεις επειδή αναφέρεται σε έντοκη αποπληρωμή, συνεπώς υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις επί κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης, δηλ. με τον συνήθη ανατοκισμό των τραπεζικών συμβάσεων δανεισμού,

– η αντίθετη ερμηνεία δεν εφαρμόζεται στις κοινές δανειακές συμβάσεις και εφόσον επικρατήσει οδηγεί στην ύπαρξη δανείων με μικρό ύψος τόκων, επομένως σε «ηθικό κίνδυνο», 

– η αντίθετη ερμηνεία θα οδηγήσει τα “funds” σε ζημίες λόγω απώλειας αναμενόμενων κερδών από την είσπραξη οφειλών που έχουν υπολογίσει με την κοινή τραπεζική πρακτική, δηλαδή ως εάν την ημέρα της πρώτης δόσης έχει συναφθεί «τραπεζική σύμβαση δανεισμού».

Καθ’ υποφοράν απαντήθηκαν επιχειρήματα της δεύτερης πλευράς, όπως π.χ. ότι οι επικαλούμενες «ζημίες» των funds δεν αποτελούν πραγματικές απώλειες αλλά λογιστικές καταγραφές χωρίς πιθανότητα είσπραξης και ότι η «μοναδικότητα» του υπολογισμού των τόκων δεν έχει θέση στην εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, καθώς τα δικαστήρια έχουν την εκ του Συντάγματος ευχέρεια να ρυθμίσουν την αποπληρωμή οφειλών με κάθε νόμιμο τρόπο.

Μετά τη συζήτηση άρχισε μία μακρά περίοδος αναμονής. Ενώ η απόφαση αναμενόταν να εκδοθεί άμεσα, καθώς υπήρχε δικαστικό προηγούμενο, της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 1/2023, η οποία αποφασίστηκε στις 9.2.2023 μετά από δίκη που διεξήχθη στις 26.1.2023 (ήτοι αποφασίστηκε μετά από 14 ημέρες) σε παρεμφερή υπόθεση (αν τα funds/servicers έχουν δικαίωμα διενέργειας δικών, κατασχέσεων και πλειστηριασμών), δεν εκδόθηκε έως το πέρας του δικαστικού έτους 2024-2025 (Ιούνιος 2025), με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν αναγκαστικά λόγω συνταξιοδότησης πάνω από 20 μέλη της Σύνθεσης που εκδίκασε την υπόθεση και να αντικατασταθούν η Πρόεδρος και η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Με την έναρξη του νέου δικαστικού έτους 2025 – 2026, και απαντώντας στα ερωτήματα του κοινού, το Γραφείο Τύπου του Αρείου Πάγου εξέδωσε στις  20 Οκτωβρίου 2025 Δελτίο Τύπου στο οποίο αναγράφηκε ότι «ο λόγος για τον οποίον δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί η διάσκεψη  είναι ότι ο ορισθείς Εισηγητής Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου βρίσκεται σε αναρρωτική άδεια και για το λόγο αυτό, άλλωστε, δεν μετέχει στις συνεδριάσεις του Δ΄ Πολιτικού Τμήματος, στο οποίο προεδρεύει. Επαναλαμβάνουμε δε, ότι ο Εισηγητής δεν έχει παραδώσει την εισήγηση του επί της ανωτέρω υποθέσεως στους μετέχοντες στην Ολομέλεια δικαστικούς λειτουργούς.»

Έως ώτου στα τέλη Ιανουαρίου 2026 δημοσιογραφικές πηγές προσδιόρισαν ως ημέρα της διάσκεψης την 5η Φεβρουαρίου 2026 και ήδη από το μεσημέρι της ημέρας αυτής δημοσιεύτηκε η είδηση συγκλίνουσα με αυτήν της Εισαγγελέως (και του Εισηγητή, ο οποίος συμφώνησε με αυτήν και τις απόψεις μας), με αριθμό 35 υπέρ και 12 κατά. 

Αυτό είναι το χρονικό της δίκης αυτής, η οποία διεξήχθη χάριν στις εργώδεις προσπάθειες του δικηγορικού σώματος, το οποίο ύψωσε για άλλη μία φορά τείχος προστασίας των αδύναμων συμπολιτών μας, όπως έπραξε καθ’ όλη τη διάρκεια της Κρίσης (χωρίς να αναγνωριστεί η προσπάθεια αυτή έως σήμερα). Η συλλογική αυτή προσπάθεια οδήγησε στην ανάγκη πιλοτικής διαδικασίας, καθώς οι εκκρεμείς δίκες έφτασαν να αριθμούν τις πολλές εκατοντάδες και ο αγώνας των χιλιάδων συναδελφισών και συναδέλφων πέτυχε να επιλυθεί το ζήτημα από την Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Τώρα όμως είναι η ώρα της αναμονής, χωρίς κραυγές και χωρίς άσκηση πιέσεων στα μέλη της Σύνθεσης. Τώρα είναι η ιερότερη στιγμή της Δικαιοσύνης, όταν απερίσπαστες και απερίσπαστοι οι Ανώτατοι Δικαστές θα καταγράψουν νηφάλια τις σκέψεις και τις κρίσεις τους. Εξάλλου καμία έξωθεν πίεση δεν δύναται να μεταβάλει τη Γνώμη του Έλληνα Δικαστή, όσο υψηλή και έντονη και αν είναι αυτή.

Όμως, και με το – μάλλον ασφαλές – δεδομένο της επικράτησης της άποψης των ιδιωτών έναντι αυτής των τραπεζών-funds/servicers, μπορούν να ειπωθούν τα εξής, ως προς την αναμενόμενη εμβέλεια της απόφασης που θα εκδοθεί, δημοσιευθεί και καθαρογραφεί τις επόμενες ημέρες.

1. Η δίκη επί της οποίας λήφθηκε και θα δημοσιευτεί η απόφαση της Ολομέλειας ήταν ΠΙΛΟΤΙΚΗ και επί συγκεκριμένου ΝΟΜΙΚΟΥ ζητήματος. Η απόφαση, επομένως, θα εκδοθεί με βάση το άρθρο 20Α του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, με αποτέλεσμα το κείμενό της και το διατακτικό της να απαντά υποχρεωτικώς στο ερώτημα που έθεσε η Πράξη 2/2024. Δηλαδή ο Άρειος Πάγος έκρινε στις 5.2.2026 επιλύοντας ένα δυσχερές ερμηνευτικό νομικό ζήτημα, το οποίο μπορεί λεκτικά να αναδιατυπώσει και διασαφηνίσει, όχι όμως να μεταβάλλει ή να αλλάξει.
2. Η δικαστική κρίση και το διατακτικό δύναται να έχει μόνο παραλλαγές σε σχέση με τη διατύπωση του πιλοτικού ερωτήματος, όμως επειδή μόνο το συγκεκριμένο ερμηνευτικό ζήτημα κλήθηκε να επιλύσει η Ολομέλεια – αυτό που σχηματικά ονομάστηκε «υπολογισμός των τόκων επί της δόσης ή επί του κεφαλαίου» – και όχι κάποιο άλλο), η απόφαση έχει κρίνει επί αυτού του νομικού ζητήματος και όχι για άλλο.
3. Η κρίση θα αφορά εάν το επιτόκιο που θεσπίζεται στο άρθρο 9 παρ. 2 του ν.3869/2010 (Νόμος Κατσέλη) πρέπει να υπολογίζεται από την έναρξη της ρυθμίσεως, στο σύνολο του οριζομένου κεφαλαίου οφειλής του δανειολήπτη και να υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις αποσβέσεως της συνολικής οφειλής εκ κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρυθμίσεως ή το επιτόκιο αυτό θα υπολογίζεται αυτοτελώς δι’ εκάστη των μηνιαίων δόσεων κατά τον μήνα της εξοφλήσεώς της. Στην τελευταία δε αυτή περίπτωση αν το επιτόκιο αυτό θα υπολογίζεται για όλο τον χρόνο τον διαδραμόντα από της ενάρξεως της ρυθμίσεως έως εξοφλήσεως κάθε δόσης ή μόνο για τον μήνα καταβολής κάθε δόσης. 
4. Εφόσον η δικαστική κρίση είναι η ανακοινωθείσα από τη Δημόσια Τηλεόραση και τα λοιπά ΜΜΕ, τότε όσοι έχουν πετύχει με δικαστική απόφαση την εφαρμογή του Νόμου 3869/2010 και τη ρύθμιση της οφειλής τους με συγκεκριμένο ανώτατο όριο και μηνιαία δόση, θα επηρεαστούν άμεσα από την απόφαση που θα δημοσιευτεί σε λίγες ημέρες. 
5. Συνεπώς αναμένεται η άμεση ενεργοποίηση από το Υπουργείο Οικονομικών και την Τράπεζα της Ελλάδας μίας «πλατφόρμας ενημέρωσης», όπου θα καταγράφεται επίσημα, με απλή εισαγωγή των δεδομένων της ρύθμισης, η κάθε οφειλή. Με αυτόν τον τρόπο η δικαστική εξέλιξη θα οδηγήσει σε επαρκή και άμεση ενημέρωση, σε αποφυγή περαιτέρω διενέξεων, σε γνώση του υπολοίπου της κάθε οφειλής και σε συμψηφισμό και επιστροφή των όποιων αχρεώστητα καταβληθέντων προσαυξήσεων.
6. Η εξέλιξη αυτή δεν θα επηρεάσει αρνητικά το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Αντίθετα θα οδηγήσει σε α) «πρασίνισμα» των κόκκινων δανείων για 350.000 οφειλέτες, δηλαδή για το 20% περίπου των τιτλοποιημένων απαιτήσεων που έχουν αποκτηθεί από τα funs, β) σε σταθερές και σε βάθος χρόνου βέβαιες χρηματοροές υψηλής αξίας για τα funds (αν η επικαλούμενη «ζημία» υπολογιζόταν σε 1,3 δις ευρώ τότε οι βεβαιωμένες οφειλές ανέρχονται σε περίπου 2 δις ευρώ), με σημαντική βελτίωση της θέσης των χαρτοφυλακίων τους και γ) σε περαιτέρω ενδυνάμωση των ίδιων χαρτοφυλακίων αν, υιοθετώντας ανάλογες προσεγγίσεις, οι servicers προσφέρουν μακροχρόνιες και σταθερές διευθετήσεις αποπληρωμών και σε άλλες τιτλοποιημένες απαιτήσεις τους, που, αν συνολικά φτάσουν στο 50% της κάθε μερίδας, θα οδηγήσουν σε σημαντικές υπεραξίες.
7. Σε μακροοικονομικό επίπεδο, και εφόσον γίνει κατανοητή η κρίση της Δικαιοσύνης (οι υπεραξίες και τα υπερκέρδη που βασίζονται απλώς σε λογιστικές αναπροσαρμογές δεν είναι θεμιτές), το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα θα ωφεληθεί επίσης. Και αυτό επειδή σε ομαλές συνθήκες το αποδοτικότερο Τμήμα κάθε Τράπεζας είναι το Τμήμα Χορηγήσεων και όχι το Δικαστικό Τμήμα, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα από το 2010 έως σήμερα. Η περαιτέρω εξομάλυνση των σχέσεων με τους οφειλέτες θα δώσει την ευκαιρία στις τράπεζες (και γιατί όχι με τη βοήθεια των funds/servicers) να παράσχουν τις τόσο αναγκαίες χορηγήσεις – που λείπουν επί 16 έτη – στον παραγωγικό τομέα.
8. Μια τέτοια διόρθωση της Εθνικής Οικονομίας, με μετατόπιση του Κέντρου Βάρους από τον κύκλο του χρήματος στον κύκλο της παραγωγής (την οποία επί μήνες ζητά, εκτός άλλων, και ο Πρόεδρος του ΣΕΒ) θα ξεκινήσει έναν ενάρετο οικονομικό κύκλο, που θα βασίζεται στην Πραγματική Οικονομία, προσθέτοντας σταθερή και με χειροπιαστό αντίκρυσμα αύξηση στην οικονομική δραστηριότητα.
9. Θα μπορέσει, με τον τρόπο αυτό, το Χρηματοπιστωτικό μας Σύστημα να ενισχύσει τα τρία κρίσιμα, για το Έθνος, μεγέθη: την παραγωγική οικονομία, την Περιφέρεια, και τη Νέα Γενιά, η οποία αδυνατεί να αντιμετωπίσει το μέλλον (προσωπικό και οικογενειακό) με αυτοπεποίθηση και ασφάλεια, όσο δεν τις εξασφαλίζουμε τις αναγκαίες και σταθερές χρηματοροές. Πράγματι όφειλε η Ελλάδα να προστατεύσει και τις συντάξεις και τον δημόσιο τομέα, όμως είναι η ώρα να ενισχύσει τις Νέες και τους Νέους μας, και αυτό δεν γίνεται με έμφαση στις απαιτήσεις των τραπεζών αλλά με έμφαση στις χορηγήσεις από αυτές προς τις παραγωγικές δυνάμεις της Χώρας.

Θα πρέπει, επομένως, να κάνουν όλοι τρία βήματα πίσω και να δουν τη Μεγάλη Εικόνα: τα ικανότατα στελέχη των ενδιαφερόμενων (συναρμόδια Υπουργεία, Τράπεζα της Ελλάδος, τράπεζες) να καταστήσουν τις εξελίξεις ευκαιρία για Διόρθωση και για δυναμική Επανεκκίνηση του χώρου τους. Οι συναλλασσόμενοι, επιτέλους, να μην αντιμετωπίζονται ως μελλοντικοί αντίδικοι αλλά ως συνεργάτες, σε μια win win λογική. 

Μπορεί τα λογιστικά υπερκέρδη να λείψουν, αλλά τα πραγματικά και βέβαια σε βάθος δεκαετιών, μεγάλα κέρδη θα είναι εδώ. Για όλους.  

* Γιώργος Β. Γκεσούλης, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ακολουθήστε το dikastiko.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο dikastiko.gr