Χρήστος Ράμμος: Η διαρκής “συνταγματολογία” συνιστά κυρίως ήττα της πολιτικής

Σε μία ιδιαίτερη παρέμβαση για τις συνταγματικές αλλαγές, που ανακοινώθηκαν από τον Πρωθυπουργό, προχώρησε ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος.

Όπως επισημαίνει σε ανάρτησή του, «η διαρκής “συνταγματολογία”, η οποία στην χώρα μας γίνεται μάλιστα όχι μόνο από ειδικούς αλλά σχεδόν από τους πάντες, συνιστά, όμως, πάνω απ’ όλα και κυρίως ήττα της πολιτικής».

Ειδικότερα σημειώνει πως «τα προβλήματα της χώρας είναι πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ιδεολογικού προσανατολισμού της ασκούμενης πολιτικής και δεν οφείλονται στο Σύνταγμα. Απόδειξη αυτού είναι ότι παρά τις 4 συνταγματικές αναθεωρήσεις που ήδη μεσολάβησαν συζητούμε ξανά και ξανά για τα ίδια προβλήματα. Αντί, λοιπόν να μιλάμε για την ουσία της πολιτικής διαμάχης, μεταθέτουμε διαρκώς το αντικείμενο της συζήτησης σε μια τεχνική-νομική δηλαδή σε μια τεχνοκρατική συζήτηση».

Και όπως τονίζει ο κ. Χρήστος Ράμμος «αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα σε σχέση με το Σύνταγμα μας, αυτό βρίσκεται κυρίως στο ότι ερμηνεύεται και αντιμετωπίζεται εργαλειακά, και όχι στο ότι έχει άστοχες διατάξεις».

Χρήστος Ράμμος: Οι δύο διατάξεις που χρήζουν αλλαγής

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο κ. Χρήστος Ράμμος αναφέρει πως υπάρχουν και διατάξεις για τις οποίες διαπιστώθηκε με βάση την μακρά πείρα από την εφαρμογή τους ότι χρήζουν αλλαγής.

Αναφέρεται σε δύο διατάξεις και συγκεκριμένα:

Πρώτον, αυτή του άρθρου 90 παρ.5 που προβλέπει ότι «η επιλογή της ηγεσίας της Δικαστικής Εξουσίας γίνεται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης της Δικαστικής Εξουσίας από την κυβέρνηση. Αυτό είναι επείγον να αλλάξει ύστερα από τις εμπειρίες των τελευταίων ετών. Η επιλογή της εν λόγω ηγεσίας πρέπει οπωσδήποτε να αποσυνδεθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο».

Και δεύτερον, σημειώνει πως «αν τελικά ξεκινήσει η διαδικασία αναθεώρησης, σκόπιμο θα ήταν να βελτιωθεί, αλλάζοντας κατά τούτο, η διατύπωση του άρθρου 86, έτσι ώστε να παρεμποδισθεί στο μέλλον η κωλυσιεργία και η παρεμπόδιση από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία της άσκησης δίωξης εις βάρος υπουργών για τους οποίους υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουν τελέσει ποινικό αδίκημα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους».

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΑΜΜΟΥ

«Η διαρκής συζήτηση γύρω από αναγκαίες μεταβολές του Συντάγματος, που είναι μια σταθερή παθογένεια του δημόσιου βίου μας, μειώνει πρώτα απ’ όλα το κύρος και τη νομιμοποίηση του συνταγματικού κανόνα. Τα Συντάγματα είναι για να ρυθμίζουν τα γενικά θέματα στον μακρύ ιστορικό χρόνο και όχι για να αλλάζουν κάθε λίγο. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο λιτά και να μην είναι φορτωμένα με λεπτομερειεακές ρυθμίσεις , όπως συμβαίνει με το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα. Αν τα συντάγματα ασχολούνται με λεπτομέρειες, τότε ασχολούνται αναγκαστικά με συγκυριακά ζητήματα, η ρύθμιση των οποίων συνδέεται με τον βραχύ χρόνο και με πολιτικές σκοπιμότητες. Έτσι , όμως, μεταπίπτουν στο επίπεδο του κοινού νόμου. Η συνεχής ανά δεκαετία αλλαγή των συνταγματικών κανόνων τα εξισώνει ουσιαστικά με τον τυπικό νόμο.

Η διαρκής “συνταγματολογία”, η οποία στην χώρα μας γίνεται μάλιστα όχι μόνο από ειδικούς αλλά σχεδόν από τους πάντες, συνιστά, όμως, πάνω απ’ όλα και κυρίως ήττα της πολιτικής. Τα προβλήματα της χώρας είναι πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ιδεολογικού προσανατολισμού της ασκούμενης πολιτικής και δεν οφείλονται στο Σύνταγμα. Απόδειξη αυτού είναι ότι παρά τις 4 συνταγματικές αναθεωρήσεις που ήδη μεσολάβησαν συζητούμε ξανά και ξανά για τα ίδια προβλήματα. Αντί, λοιπόν να μιλάμε για την ουσία της πολιτικής διαμάχης, μεταθέτουμε διαρκώς το αντικείμενο της συζήτησης σε μια τεχνική-νομική δηλαδή σε μια τεχνοκρατική συζήτηση. Έτσι όμως απομακρύνεται η δημόσια ενασχόληση από τα πραγματικά προς επίλυση προβλήματα.

Αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα σε σχέση με το Σύνταγμα μας, αυτό βρίσκεται κυρίως στο ότι ερμηνεύεται και αντιμετωπίζεται εργαλειακά, και όχι στο ότι έχει άστοχες διατάξεις.

Για παράδειγμα δεν φταίει το Σύνταγμα για το ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος έχει, κατά την εφαρμογή του, ευτελιστεί σε σημείο που ποτέ να μη συγκροτείται προανακριτική επιτροπή και ποτέ να μην ασκείται δίωξη κατά διατελούντων ή διατελεσάντων υπουργών, όταν αυτοί ανήκουν στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι εκάστοτε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι αυτές που παρεμποδίζουν την υλοποίηση της βούλησης του συνταγματικού νομοθέτη για διαφάνεια και λογοδοσία.

Άλλο παράδειγμα: Δεν φταίει το άρθρο 101Α αν η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής επιλέγει τα μέλη των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων αρχών με ποσοστό πλειοψηφίας μικρότερο από το ρητά απαιτούμενο από την πιο πάνω διάταξη, όπως συνέβη στην περίπτωση της ΑΔΑΕ στις 28.9.2023.

Τρίτο παράδειγμα: Το άρθρο 103 ουδέποτε εμπόδισε την αναδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών ή την απόλυση, άλλως οριστική παύση των επίορκων και ανίκανων δημοσίων υπαλλήλων. Αν υπήρξαν περιπτώσεις συγκάλυψης ή αδράνειας στην εφαρμογή της διάταξης, αυτές οφείλονταν στους δισταγμούς ή σε ανικανότητα [σε κάποιες δε περιπτώσεις και σε φαυλότητα] των οργάνων που είναι εκ του νόμου ταγμένα στην κρίση των περιπτώσεων ανεπάρκειας ή φαυλότητας συγκεκριμένων δημοσίων υπαλλήλων.

Τέταρτο παράδειγμα: Το ισχύον άρθρο 24 ουδέποτε παρεμπόδισε την οικονομική και επιχειρηματική δραστηριότητα στην χώρα μας. Αντίθετα, η εφαρμογή του από πολεοδομίες και άλλες κρατικές υπηρεσίες αρμόδιες για τον χωροταξικό σχεδιασμό όχι μόνο δεν οδήγησε στην παρεμπόδιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά μάλλον οδήγησε στην υποβάθμιση του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Δεν πρέπει δε ποτέ να ξεχνάμε ότι ο πλανήτης βρίσκεται σε κατάσταση ακραίου συναγερμού λόγω της κλιματικής αλλαγής, με συνέπεια να κινδυνεύει να καταστεί σύντομα μη βιώσιμος για τις επερχόμενες γενιές. Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι τα ελληνικά δάση τείνουν να εξαφανιστούν, ενώ οι ελληνικές πόλεις εξελίσσονται σε τερατώδεις απάνθρωπες τσιμεντουπόλεις. Για να μη μιλήσουμε για την πίεση στους παραδοσιακούς οικισμούς

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα συνταγματικών διατάξεων που εφαρμόζονται πλημμελώς ή και καθόλου, που δεν είναι της παρούσης. Ενδεικτικά μνημονεύεται εδώ η διάταξη του άρθρου 74 §5 που απαγορεύει την ένταξη άσχετων προς το κύριο περιεχόμενο ενός νομοσχεδίου διατάξεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και διατάξεις για τις οποίες διαπιστώθηκε με βάση την μακρά πείρα από την εφαρμογή τους ότι χρήζουν αλλαγής.

Αυτές είναι μόνο δύο κατά την γνώμη μου.

Πρώτον αυτή του άρθρου 90 παρ.5 που προβλέπει ότι η επιλογή της ηγεσίας της Δικαστικής Εξουσίας γίνεται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης της Δικαστικής Εξουσίας από την κυβέρνηση. Αυτό είναι επείγον να αλλάξει ύστερα από τις εμπειρίες των τελευταίων ετών. Η επιλογή της εν λόγω ηγεσίας πρέπει οπωσδήποτε να αποσυνδεθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο. Λύσεις και προτάσεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι της παρούσης να προταθούν σε ένα σημείωμα στο Facebook.

Και αν τελικά ξεκινήσει η διαδικασία αναθεώρησης, σκόπιμο θα ήταν να βελτιωθεί, αλλάζοντας κατά τούτο, η διατύπωση του άρθρου 86, έτσι ώστε να παρεμποδισθεί στο μέλλον η κωλυσιεργία και η παρεμπόδιση από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία της άσκησης δίωξης εις βάρος υπουργών για τους οποίους υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουν τελέσει ποινικό αδίκημα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους».

Ακολουθήστε το dikastiko.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο dikastiko.gr