Επιστολή στο dikastiko.gr: «Η μητρότητα δεν είναι εμπόδιο, ούτε ο δικηγόρος αναλώσιμος» – Η μαρτυρία της δικηγόρου για την απόφαση που δεν αναγνώρισε τον πρόωρο τοκετό ως ανωτέρα βία

Η πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά, η οποία έκρινε ότι ο πρόωρος τοκετός δικηγόρου και η εισαγωγή του νεογνού της στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας δεν συνιστούν λόγο ανωτέρας βίας, συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις στον δικηγορικό κόσμο.

Πίσω από τις αναλύσεις, υπάρχει η θέση μιας μάχιμης δικηγόρου και τρίτεκνης μητέρας, που βίωσε την απόρριψη του αιτήματός της σε μια στιγμή σωματικής και ψυχικής εξάντλησης.

Με επιστολή της στο dikastiko.gr η δικηγόρος (τα στοιχεία της οποίας είναι στη διάθεση της ιστοσελίδας) περιγράφει το χρονικό μιας απόφασης που, όπως τονίζει, στερείται ενσυναίσθησης. Στην παρέμβασή της επισημαίνει ότι η κρίση πως ένας πρόωρος τοκετός με επιπλοκές δεν αποτελεί “ανωτέρα βία” έρχεται σε αντίθεση με τα διδάγματα της κοινής πείρας. 

Παράλληλα, απαντά στο σκεπτικό ότι θα έπρεπε «να ειδοποιήσει συνεργάτη», υπογραμμίζοντας ότι ο δικηγόρος δεν είναι ένας αναλώσιμος διεκπεραιωτής και ότι η προσωπική σχέση εμπιστοσύνης με τον εντολέα είναι συστατικό της δίκαιης δίκης.

Τέλος, θέτει το κοινωνικό ζήτημα, ζητώντας μια Δικαιοσύνη που δεν λειτουργεί μηχανικά, αλλά αναγνωρίζει τις ανάγκες της οικογένειας στην πράξη.

Ολόκληρη η επιστολή της δικηγόρου

Στην Ελλάδα του 2026 είμαι και εγώ μια από τις πολλές τρίτεκνες μητέρες που τα μεσάνυχτα ολοκληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και αποκοιμούνται σε κατάσταση πλήρους εξουθένωσης. Απόψε όμως πήρα το στυλό μου και αποφάσισα να γράψω δυο γραμμές για την αδικία που σήμερα συντελέστηκε εις βάρος μου και αύριο εις βάρος κάποιας άλλης μητέρας, με την ελπίδα ότι η κόρη μου θα βρει αύριο ένα κόσμο λίγο πιο δίκαιο από αυτόν στον οποίο μεγάλωσα εγώ.

Συζητάμε για την προστασία της μητρότητας, για το πρόβλημα υπογεννητικότητας, για την ισότητα των φύλων, για την εργασιακή ισότητα, για το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη, συζητάμε, συζητάμε, συζητάμε και βρισκόμαστε πάλι εδώ στο σημείο μηδέν.

Με την προσφάτως εκδοθείσα απόφαση του Εφετείου Πειραιά η εφαρμοστής του Δικαίου έκρινε ότι δεν συνιστά λόγο ανωτέρας βίας ο πρόωρος τοκετός της μητέρας -δικηγόρου, η παραμονή του νεογνού της στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών με αναπνευστική δυσχέρεια και η συνακόλουθη κατάσταση ψυχικής και σωματικής κατάρρευσης , στην οποία βρίσκεται η λεχώνα μητέρα σε αυτή τη συνθήκη. Περαιτέρω δε αξιώνεται από τη μητέρα (βάσει του σκεπτικού της απόφασης) να ειδοποιήσει έτερο δικηγόρο για δικαστήριο που επίκειται 3 μόλις ημέρες μετά την έξοδο του νεογνού από την μονάδα!

Εισαγωγικά θα πω ότι εύχομαι κανείς να μην βιώσει τα συναισθήματα  μιας μητέρας που φέρνει στο κόσμο ένα παιδί, του οποίου η βιωσιμότητα απειλείται. Έπειτα θα αναφέρω ότι οι δικαστικές αποφάσεις θα πρέπει να εκδίδονται με στοιχειώδη ενσυναίσθηση, με σεβασμό στην μητρότητα και τα δικαιώματα της εργαζόμενης μητέρας,  γιατί ο εφαρμοστής του δικαίου καλείται να εφαρμόσει το νόμο λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα διδάγματα της κοινής πείρας από τα οποία σαφώς προκύπτει ότι η παραπάνω συνθήκη δεν ήταν για εμένα μια απλή αδιαθεσία, αλλά μια κατάσταση απόλυτης ψυχικής και σωματικής κατάρρευσης που με καθιστούσε απολύτως μη λειτουργική, μια κατάσταση ανωτέρας βίας με όλη τη σημασία της λέξεως.

Η γυναίκα δικηγόρος καλείται σήμερα να επιβιώσει σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον και αν αποφασίσει να ενστερνιστεί το ρόλο της μητέρας απαξιώνεται από συναδέλφους , δικαστές και  εντολείς. Στην εν λόγω απόφαση η μητρότητα εμφανίζεται ως εμπόδιο εκτέλεσης των καθηκόντων της μητέρας δικηγόρου. Περαιτέρω δε ούτως απαξιώνεται και ο ρόλος του δικηγόρου, ο οποίος  απλά πρέπει να «ειδοποιήσει» κάποιον άλλον για την εναλλακτική εκπροσώπηση του εντολέα, ωσάν να είμαστε εμείς οι δικηγόροι αναλώσιμοι του δικαιικού συστήματος.

Λυπάμαι πραγματικά που η σύγχρονη Ελλάδα δεν θυμίζει σε τίποτα την Ελλάδα που ονειρεύτηκα και που η θέση της γυναίκας, τα δικαιώματα της και η αξία της συμβολής της στην κοινωνία και στην οικογένεια είναι  εξόχως παραγκωνισμένα.

Εύχομαι και ελπίζω σε μια πιο στοχαστική ματιά του δικαστή. Ο δικαστής εφαρμόζει τον νόμο, οφείλει ωστόσο να εκδίδει αποφάσεις εντός της κοινωνίας στην οποία βρίσκεται, αφουγκραζόμενος τις ανάγκες αυτής και οδηγώντας την σε ένα νομικά αλλά και αξιακά δικαιότερο αύριο.

Εμείς πάντως οι μητέρες δικηγόροι θα εξακολουθήσουμε να δίνουμε μάχες εντός και εκτός δικαστικών αιθουσών διεκδικώντας αυτό το αύριο σε πείσμα των σημείων των καιρών.

Ακολουθήστε το dikastiko.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο dikastiko.gr