Φρένο σε ανεπιθύμητες διαφημιστικές κλήσεις και με τη… βούλα του Αρείου Πάγου: Νόμιμη η “καμπάνα” 10.000 ευρώ

Τσουχτερά πρόστιμα επέρχονται με την απόφαση του Αρείου Πάγου σε όσες εταιρείες επιμείνουν να καλούν πολίτες για διαφημιστικούς σκοπούς. Όπως αποφάνθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο, το πρόστιμο των 10.000 ευρώ για τις κλήσεις αυτές είναι νόμιμο και σύμφωνο με τις συνταγματικές προβλέψεις.

Στοιχείο- κλειδί είναι η παραβίαση της υπαγωγής των πολιτών στο «Μητρώο 11», στο οποίο δηλώνουν ρητά ότι δεν επιθυμούν να λαμβάνουν κλήσεις για διαφημιστικούς σκοπούς.

Η υπόθεση έφτασε στον Άρειο Πάγο μετά από προσφυγή όπου πολίτης, η οποία είχε υπαχθεί στο «Μητρώο 11» δεχόταν συνεχείς κλήσεις για διαφημιστικά προϊόντα από εταιρείες και όπου κρίθηκε πως «παραβίασε αυτό της το δικαίωμα και παρενέβη στην ιδιωτική της ζωή διακόπτουσα τις όποιες απασχολήσεις της, γεγονός το οποίο της προκάλεσε μεγάλη ψυχοσυναισθηματική φόρτιση και αναστάτωση».

Ειδικότερα, τονίζεται «κατά το χρόνο των ανωτέρω κλήσεων η ενάγουσα εκπονούσε την διπλωματική της εργασία, την οποία όφειλε να παραδώσει τον επόμενο μήνα, και λόγω τούτου τα τηλεφωνήματα αυτής της επέφεραν μεγάλη ψυχοσυναισθηματική αναταραχή διαταράσσοντας την καθημερινότητα της, η οποία περαιτέρω εντάθηκε από την περιπαικτική συμπεριφορά των καλούντων στις κλήσεις αυτές και από τις άκαρπες ενέργειες αυτής να διακόψει η εναγομένη να την καλεί στα τηλέφωνα της, για τις οποίες η ενάγουσα δαπάνησε χρόνο, χρήμα αλλά και προσωπικές δυνάμεις».

Απόφαση του Αρείου Πάγου: Εύλογη ικανοποίηση τα 10.000 ευρώ

Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου «ο εθνικός νομοθέτης, με σκοπό να διασφαλίσει την ελάχιστη προστασία των πολιτών από επεμβάσεις στα προσωπικά τους δεδομένα και στην ιδιωτικότητα αυτών από συνήθως ισχυρά οικονομικούς οργανισμούς που προωθούν τα προϊόντα τους και παράλληλα να έχει η ορισθείσα χρηματική ικανοποίηση, τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα, έθεσε με τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 14 του ν. 3471/2006 ως ελάχιστο όριο της «εύλογης» — χρηματικής ικανοποίησης το ποσό των 10.000 ευρώ».

Στο πλαίσιο αυτό έκρινε πως «δεν είναι αντισυνταγματική η εν λόγω διάταξη, ως αντικείμενη στην από το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητας, αλλά σύμφωνη με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 9Α του Συντάγματος, ενώ δεν υφίσταται αναλογία μεταξύ των οικονομικών σκοπών που εξυπηρετούνται με τις «αζήτητες» τηλεφωνικές διαφημιστικές κλήσεις και των συνταγματικά προστατευομένων προσωπικών δεδομένων των πολιτών».

Και καταλήγει πως παραβιάζεται η εν λόγω αρχή μόνο αν η επιδικασθείσα χρηματική ικανοποίηση υπερβαίνει τα ως άνω από το νόμο καθοριζόμενα ελάχιστα όρια.

Το κλειδί του «Μητρώου 11» – Η αποζημίωση

Βάσει των προβλέψεων του «Μητρώου 11», ορίζεται πως «οι πάροχοι έχουν την υποχρέωση: α) να τηρούν το Δημόσιο Μητρώο, που, όπως προαναφέρθηκε , τους ανατέθηκε με την ανωτέρω διάταξη, και β) όταν οι ίδιοι ενεργούν με σκοπό να διαφημίζουν τις υπηρεσίες τους να λαμβάνουν υπόψη το Μητρώο που τηρούν όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και κάθε άλλος πάροχος. Έτσι, οι πάροχοι προκειμένου να προβούν νόμιμα σε προωθητικές ενέργειες (για διαφημιστικούς σκοπούς των ιδίων), όπως κάθε διαφημιζομένος, οφείλουν να ελέγχουν προηγουμένως και τις δύο κατηγορίες αρχείων δηλώσεων, δηλαδή αυτή που αφορά στους συνδρομητές όλων των παρόχων (και του ιδίου) που έχουν δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να λαμβάνουν διαφημιστικές κλήσεις γενικά και αποτελεί το σύνολο των επί μέρους μητρώων του άρθρου 11 παρ. 2 Ν. 3471/2006 που θα πρέπει να λαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα (μηνιαία) από κάθε πάροχο και αυτήν που αναφέρεται στον ίδιον τον πάροχο ειδικά».

Για τους λόγους αυτούς κρίθηκε πως «όσον αφορά το ύψος της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποίησης, αποφασίζεται (κατ’ αρχήν αναιρετικώς ανέλεγκτα), με βάση τους ισχυρισμούς και τα αποδεικτικά στοιχεία που θέτουν στη διάθεσή του οι διάδικοι. Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, κατά τον καθορισμό του επιδικαζόμενου ποσού, να τηρείται η αρχή της αναλογικότητας ως γενική νομική αρχή και αυξημένης τυπικής ισχύος (άρθρ 2 παρ. 1 και 25 του Συντάγματος), με την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια, όπως αυτά διαπιστώνονται από τα δεδομένα της κοινής πείρας και της κοινής περί δικαίου συνείδησης σε ορισμένο τόπο και χρόνο, όπως αποτυπώνονται στη συνήθη πρακτική των δικαστηρίων. Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει, όπως προαναφέρθηκε , να τηρεί μία δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Στο σημείο αυτό σημειώνεται ότι η έννοια της αναλογικότητας είναι έννοια αυστηρότερη του “ευλόγου” και συνακόλουθα το “εύλογο” εμπεριέχεται αναγκαίως στο “ανάλογο”. Άλλωστε την αρχή αυτή, υπό την προεκτεθείσα έννοια, εκφράζει και η υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη του άρθρου 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, υπό την έννοια ότι πρέπει να υπάρχει μία ανεκτή σχέση αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του σκοπού που επιδιώκει κάθε μέτρο, το οποίο αποστερεί ένα άτομο από θεμελιακό δικαίωμά του, όπως από την ιδιοκτησία του

Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτά, ο Άρειος Πάγος κατέληξε πως «το ελάχιστο όριο των 10.000 ευρώ που προβλέπει η διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 14 του ν. 3471/2006 δεν αντίκειται στην καθοριζόμενη από το Σύνταγμα αρχή της αναλογικότητας, αλλά έχει θεσπισθεί για την ουσιαστική προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων, που προστατεύονται από το Σύνταγμα».

Ακολουθήστε το dikastiko.gr στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Διαβάστε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο dikastiko.gr