Το ΕΔΔΑ εκθέτει τις καθυστερήσεις στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ναυπλίου: Επτά χρόνια για πρωτόδικη απόφαση

Η διάρκεια αυτή κρίθηκε από το δικαστήριο του Στρασβούργου ως αδικαιολόγητη, καθώς δεν προέκυψε από τα στοιχεία του φακέλου ότι η υπόθεση παρουσίαζε τέτοια πολυπλοκότητα που να απαιτεί σχεδόν επτά χρόνια για μια πρωτόδικη κρίση.

Παράλληλα, το δικαστήριο σημείωσε ότι δεν υπήρξαν υπαίτιες ενέργειες από την πλευρά του προσφεύγοντος που να συνέβαλαν σε αυτή την καθυστέρηση, μετακυλίοντας την ευθύνη αποκλειστικά στον κρατικό μηχανισμό και την οργάνωση των δικαστικών αρχών της Αργολίδας.

Οι ισχυρισμοί του ελληνικού Δημοσίου

Κατά τη διάρκεια της εκδίκασης, το ελληνικό Δημόσιο ανέπτυξε μια σειρά επιχειρημάτων για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση, εστιάζοντας κυρίως στον μεγάλο φόρτο εργασίας των δικαστικών αρχών και στην πολυπλοκότητα της συλλογής αποδεικτικών στοιχείων.<

Η ελληνική πλευρά υποστήριξε ότι οι αντικειμενικές δυσκολίες στη διαχείριση του όγκου των εκκρεμών υποθέσεων στο συγκεκριμένο Πρωτοδικείο καθιστούσαν τον χρόνο αναμονής αναπόφευκτο, ενώ παράλληλα προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο προσφεύγων δεν χρησιμοποίησε όλα τα διαθέσιμα εγχώρια ένδικα μέσα για να επιταχύνει τη διαδικασία.

Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς, υπενθυμίζοντας την πάγια θέση του ότι τα κράτη-μέλη έχουν την υποχρέωση να οργανώνουν τα νομικά τους συστήματα με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, ανεξαρτήτως εσωτερικών διοικητικών δυσκολιών ή τοπικών ιδιαιτεροτήτων.

Η νομική κρίση και η επιδίκαση αποζημίωσης

Στο νομικό σκέλος της απόφασης, διαπιστώθηκε ομόφωνα η παραβίαση του Άρθρου 6 παρ. 1 της Σύμβασης, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να εκδικάζεται η υπόθεσή του εντός εύλογης προθεσμίας. Η απόφαση υπογραμμίζει ότι η παρατεταμένη αβεβαιότητα στην οποία περιέρχεται ένας διάδικος αποτελεί από μόνη της προσβολή του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία. Ως αποτέλεσμα, το δικαστήριο επιδίκασε στον προσφεύγοντα χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, μαζί με τα δικαστικά έξοδα που επιβαρύνουν πλέον το Δημόσιο.

Η υπόθεση Livaditis κατά Ελλάδας προστίθεται στην πάγια νομολογία του ΕΔΔΑ για την Ελλάδα, η οποία επιβάλλει στο κράτος την υιοθέτηση δομικών μέτρων για την επιτάχυνση της διοικητικής δικαιοσύνης και την εναρμόνιση της τοπικής απονομής δικαίου με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.