Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

Μάγδα Φύσσα : Η μάνα του Παύλου είναι η δική μας μάνα

NEWSROOM icon
NEWSROOM
Μάγδα Φύσσα : Η μάνα του Παύλου είναι η δική μας μάνα

Για τη Μάγδα Φύσσα, όλα αυτά τα χρόνια, πάντα υπήρχε στο περιθώριο της δίκης μια αγκαλιά για εκείνη. Δοσμένη είτε από παιδιά φίλους του δολοφονημένου γιου της, είτε από άλλα νεαρά άτομα τα οποία αυθορμήτως ερχόντουσαν στο δικαστήριο για να της συμπαρασταθούν, είτε από κάποιο πολύ κοντινό της πρόσωπο που τη συνόδευε πάντα στο ακροατήριο. Όλοι της άνοιγαν την αγκαλιά τους, της άπλωναν τα χέρια ακόμα και στις μέρες που ζούμε με τα πολλά «δεν» εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού.

Της Μαρίας Δήμα

Όμως οι χθεσινές αγκαλιές, που της ανοίχτηκαν μετά την εκφώνηση της απόφασης, αγκαλιές που μοιραία παραβίασαν το πρωτόκολλο… ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Τα χθεσινά της δάκρυα ήταν διαφορετικά από εκείνα που χύνει κάθε μέρα στα χρόνια που ακολουθούν από την τραγική νύχτα της 19ης Σεπτεμβρίου του 2013.

Η μαυροφορεμένη εδώ και επτά χρόνια Μάγδα, έκλαιγε για την δικαίωση του ισόβιου πόνου που της επιφύλαξε ο χρυσαυγίτης Γιώργος Ρουπακιάς και η παρέα του.

Βγήκε σχεδόν τρέχοντας έξω από τη δικαστική αίθουσα, γεμάτη ενθουσιασμό να φωνάξει στον γιο της που σίγουρα η ψυχή του γυρίζει εκεί κυρίως τις τελευταίες μέρες «γιε μου τα κατάφερες, μόνος σου» ενώ εμείς όλοι γνωρίζουμε ότι τα κατάφεραν μαζί.  Αυτή η καθημερινή παρουσία της στο δικαστήριο, σε όλες τις συνεδριάσεις ως υπόμνηση για το χαμένο της παιδί, δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν και πιστεύω βαθιά μέσα μου, ούτε τους ίδιους τους δικαστές, που είχαν απέναντι τους, επί 5,5 χρόνια, σε ένα άδειο εδώλιο, -αν και πολυπληθή στην δικογραφία- και μια Μάγδα, να περιμένει καρτερικά την ετυμηγορία τους.

Να εξοργίζεται με το παράλογο της υπεράσπισης, να παρεμβαίνει φωνάζοντας μερικές φορές από το ακροατήριο, και άλλες στα διαλείμματα της δίκης όπου συνήθως συντρόφευε τον πικρό καφέ της ένα τσιγάρο.

Αυτό το τόσο οικείο στο Πανελλήνιο πρόσωπο της Μάγδας, τυλιγμένο πάντα και για πάντα στο μαύρο σύννεφο του πένθους. Μικροκαμωμένη αλλά αγέρωχη, πεισματάρα γυναίκα, δυναμική και γενναία, αλλά πάνω από όλα αξιοπρεπείς ακόμα και στο θυμό της.

Την αγαπήσαμε την Μάγδα Φύσσα, σε όλες τις συγκλονιστικές και ηχηρές της παρουσίες στις συνεδριάσεις του Κορυδαλλού και του Εφετείου της Αθήνας.  Ταυτιστήκαμε μαζί της, και την πονέσαμε. Νοιώσαμε τη συντριβή της και συνταχθήκαμε με την οργή της όταν πέταξε το μπουκάλι με το νερό στον ανέκφραστο δολοφόνο του παιδιού της Γιώργο Ρουπακιά. Κι όλα αυτά τα νοιώθαμε γιατί ξέραμε τα δίκια της.

Μαζί της και χθες εκεί πάνω στις χαρές και στα αναφιλητά της η κυρία Μάγδα, που έτρεξε πρώτα προς την αγκαλιά της κόρης της, μαζί και ο άνδρας της, ανακουφιστήκαμε με την δικαίωση της. Εχθές συναντήσαμε για πρώτη φορά το  χαμόγελο της, μόνο που προς  στιγμήν χανόταν. Ήταν αληθινό αλλά δεν ήταν ένα γέλιο ολόκληρο, αλλά μισό. Γιατί κάπου γλιστρούσε η σκέψη της… η θλίψη πάλι την κυρίευε, γιατί ένοιωθε νοερά την παρουσία του Παύλου της μέσα και έξω από τη δικαστική αίθουσα, να περνά η γεροδεμένη φιγούρα του ανάμεσα στις παρέες και στα πηγαδάκια που είχαν σχηματιστεί μετά την εκφώνηση της απόφασης. Ξαφνικά τα κρύα μάρμαρα του προαύλιου χώρου του Εφετείου, ζεστάθηκαν από την εισβολή μεσημεριανών ηλιαχτίδων.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ